Sztuka dyplomacji

      Dziewczynom nie udało się jednak wyjść niepostrzeżenie. Pan Prezes został niby przypadkiem zahaczony przez Carmen. Dzięki niej nawiązała się dla Pewnej Dziewczynki niezręczna rozmowa:

-Och! Przepraszam Pana bardzo. - Powiedziała Carmen.

-Nic się nie stało. Dzień dobry pani. - Odpowiedział Pan nie odrywając wzroku od Pewnej Dziewczynki.

-Dzień dobry. - Odparła grzecznie.

-Tylko dzień dobry? Przecież chciałaś powiedzieć Panu coś jeszcze. - Naciskała Carmen.

       Pewna Dziewczynka nieco się zmieszała, ale starała się tego nie pokazać po sobie. 

No tak - uparciuch z niej - pomyślała sobie i powiedziała na głos:

-Faktycznie - jestem chyba Panu winna przeprosiny za ćwiczenia terenowe komandosów nieopodal pańskiego domu. Przykro mi. - Powiedziała poważnym lecz uprzejmym tonem Pewna Dziewczynka. Pan nie był zdziwiony jej szybkim odejściem. Natychmiast sięgnął po telefon i, jak to miał w zwyczaju, wydał kilka dyspozycji.

-Skoro jest Pani przykro to przyjmuję przeprosiny.

-Cieszę się. Do widzenia.  - Pożegnała się uprzejmie i poszła.

Carmen milczała aż do wyjścia z kawiarni, a potem nie wytrzymała:

-Widzisz to nie było takie trudne. 

-Nie powinnaś była tego robić. - Odparła bez emocji Pewna Dziewczynka. Nie wiedziała co ma o tym myśleć. Nie chciała by Pan znów był nachalny, a z drugiej strony poczuła ulgę, że go przeprosiła.